• darkblurbg

De verloskundige vertelt: Danielle

Gepubliceerd op: 01-09-2019

Elke maand geven wij je een kijkje in het leven als verloskundige. Hoe zijn onze diensten gevuld en hoe beleven wij ons werk. Deze maand neemt Daniëlle je mee tijdens de geboorte van Joey.

Yvette komt in oktober 2018 voor de derde keer op controle bij mij in de praktijk. De eerste zwangerschap werd uiteindelijk medisch, maar in 2017 mocht ik aanwezig zijn bij de geboorte van Djenna. Een super mooie bevalling. Wat ik me er vooral van herinner is dat we eindelijk de hele bevalling hebben zitten lachen tot vlak voor de persdrang.

Deze zwangerschap verloopt weer voorspoedig en ik hoop dat ik dit keer weer de bevalling mag begeleiden. Iedere bevalling is natuurlijk speciaal, maar een broertje of zusje van dezelfde vrouw begeleiden is toch extra bijzonder.

Het is 19 juni 2019 wanneer ‘s middags spontaan de vliezen breken er zijn dan nog geen weeën. Bij toeval is het op een dag dat ik dienst heb, dus ik ga even kijken. Alles gaat goed, kindje zit nog prima, helder vruchtwater dus we wachten af tot de weeën beginnen. Over 6 uur ga ik de dienst uit, dus ik verwacht niet dat ik bij de geboorte zelf aanwezig zal zijn.

Totdat om 16.15 de telefoon gaat, de weeën komen nu om de vier minuten. Yes! Ik ga samen met onze stagiaire Manuela kijken. Al vijf centimeter!
Ondertussen loopt Yvette nog druk kletsend en spullen pakkend door het huis. Het lijkt niet of ik naar een barende vrouw aan het kijken ben en ik moet lachen. Ik herinner me dit van de vorige bevalling. Wat een bikkel! We vertrekken naar het Jeroen Bosch Ziekenhuis voor een poliklinische bevalling.

In het ziekenhuis aangekomen zetten we alle spullen klaar, de kraamzorg is gebeld en we wachten rustig af. We proberen verschillende houdingen, op bed, rechterzij, linkerzij en op de bal. Ondertussen is het 19u en arriveert kraamzorg Marijke. We wachten nog even af en controleren rond 19.45 de ontsluiting; 7 cm. Het hoofdje zit nog erg hoog, als deze wat beter indaalt zal de ontsluiting ook verder/beter vorderen.
Daarom gaat Yvette rondlopen en op handen en knieën over het bed hangen. De lol is er inmiddels wel af! ‘Goedzo!’ denk ik, ‘nu gaan we naar de laatste fase!’.

Ondertussen zit mijn dienst er bijna op en vraag ik Judith na haar spreekuur naar het Jeroen Bosch Ziekenhuis te komen om het van mij over te nemen. Hoe graag ik de bevalling ook wil afmaken, ik heb thuis een kind met oppas zitten die afgelost moet worden. Ik baal als een stekker dat ik de bevalling waarschijnlijk niet kan afmaken.

Maar dan ineens komt, rond 20:48, de persdrang. Binnen twee weeën wordt Joey geboren, een prachtig roze huilende baby, precies op het moment dat Judith binnen komt lopen.

Alles is weer super gegaan! En wat fijn dat ik er weer bij mocht zijn. Welkom lieve Joey!

(Dit verhaal is geplaatst met toestemming van Yvette)